×× مــــــرگ عـــــشـــــق ××

       آن درد نـدارم  کــه  طبیبان  داننـد
      دردی است محبت که حبیبان دانند
       ما را غم روی آشنایی کشته است
       ایـن حـال نبایـد کـه غربیان داننـد

دو خط موازي زاييده شدند.
 پسركي در كلاس درس آن ها را روي كاغذ كشيد .
آن وقت دو خط موازي چشمشان به هم افتاد و در همان يك نگاه قلبشان تپيد و مهر يكديگر را در سينه جاي دادند .
خط اولي نگاهي پر معنا به خط دومي كرد وگفت: ما مي توانيم زندگي خوبي داشته باشيم ... !
خط دومي از هيجان لرزيد.
خط اولي:... و خانه اي داشته باشيم در يك صفحه دنج كاغذ... من روزها كار مي كنم و مي توانم خط كنار يك جاده متروك باشم...يا خط كنار يك نردبام.
خط دومي گفت: من هم مي توانم خط كنار يك گلدان چهارگوش گل سرخ شوم يا خط كنار يك نيمكت خالي در يك پارك كوچك وخلوت! چه شغل شاعرانه اي... !
در همين لحظه معلم فرياد زد :
                          * دو خط موازي هيچ گاه به هم نمي رسند *

 و بچه ها تكرار كردند...

      وقتی علاقه به شخص یا کسی به اوج خود برسد، به طوری که وجود انسان را مسخره کند وحاکم مطلق وجود او شود، عشق نامیده میشود.
                                                                                 
                                                       «شهید مطهری»

رفته  است  و مهرش از دلم نمی رود
ای ستاره هاچه شدکه اومرا نخواست
ای  ستاره ها  ، ستاره ها،  ستاره ها
پس  دیار  عاشقان  جاودان  کجاست 

      و شاگرد با حسرت جواب داد: " هيچ! هر چه جلو ميرفتم، خوشه های پر پشت تر
      ميديدم و به اميد پيدا کردن پرپشت ترين، تا انتهای گندم زار رفتم ."
      استاد گفت: " عشق يعنی همين! "
      شاگرد پرسيد: " پس ازدواج چيست؟ "
      استاد به سخن آمد که : " به جنگل برو و بلندترين درخت را بياور. اما به ياد
      داشته باش که باز هم نمی توانی به عقب برگردی! "
      شاگرد رفت و پس از مدت کوتاهی با درختی برگشت . استاد پرسيد که شاگرد چه شد و
      او در جواب گفت: " به جنگل رفتم و اولين درخت بلندی را که ديدم، انتخاب کردم.
      ترسيدم که اگر جلو بروم، باز هم دست خالی برگردم."
      استاد باز گفت: " ازدواج هم يعنی همين!!

يک کاري کردي که از ياد نميري حتي يه لحظه
درد عشقت کرده پيرم اما باور کن مي ارزه

ديدن تو گرچه از دور واسه من يک جور اميده
يک چيزي مثله يه جادو که بهم رهايي ميده

اين مهمه که مي دونم واسه من چقدر عزيزي
من که جام عشق رو دادم چه بنوشي چي بريزي

پيشکشت همه نفسهام نازنين خوبه هميشه
نيمي از تنم شدي تو که از جدا نمي شه